Tibetdoc

Accueil du site > Nederlands > Welkom - contact > Jean-Paul Desimpelaere : mijn interesse voor Tibet

Jean-Paul Desimpelaere : mijn interesse voor Tibet

lundi 21 juillet 2014


In 1985 had ik de gelegenheid om een journalist van een bekend belgisch dagblad te vergezellen op een reis in het landelijke China.Hij wou er een reportage maken over de landbouwhervormingen : ontbinding van de landbouwcommunes en herverdeling van de gronden aan de landbouwers. Ik ben er steeds van uit gegaan dat wanneer je een land wil doorgronden, je in de eerste plaats moet onderzoeken hoe het de meerderheid van de bevolking van dat land vergaat. In die tijd was nog 80% van de Chinezen landbouwer. Ik was dus op van bij de start enthousiast om Chinese families die op het platteland woonden te gaan bevragen. Mijn teleurstelling was echter groot toen ik vaststelde dat de journalist met wie ik reisde zich meer interesseerde in het comfort van de hotels, de charmante gidse en zelfs in een bijbelverkoper op de bund in Shanghai dan zich te verdiepen in de landbouwhervormingen. De dagelijkse beslommeringen van een - trouwens weinig gekende ! - bevolking beschrijven, dat stimuleerde hem niet : er was geen schandaal, niets wat zijn lezers zou kunnen verontwaardigen, dus dat kon hij niet verkopen ! Ik wil hier niet h et proces tegen journalisten voeren, maar ik breng u deze anekdote omdat het net dit gebrek aan interesse van mijn toenmalige teamgenoot is die mij de zin gegeven heeft om dan maar in zijn plaats te gaan beschrijven wat hij niet wou.

In 1991 heeft mijn beroep me er toe gebracht een expeditie van belgische alpinisten in Tibet te organiseren. Deze expeditie was vergezeld door een team van de vlaamse televise waarvan de directeur een gevlamde tegenstander van de volksrepubliek was. Voor hem was het op voorhand een uitgemaakte zaak : de « goeden » waren de tibetaanse monniken, dat spreekt voor zich. Toch was ik tijdens de expeditie, aan dewelke hij deelnam, nog geschokt door het gebrek aan interesse voor de Tibetanen zelf dat hij etaleerde. Behalve dan wanneer diezelfden zich voor een schrijn of een tempel op de knieën gooiden, of wanneer zij een gebedsmolen deden draaien. Het dagelijkse leven, het werk op de velden, de moeilijke omstandigheden waarin de Tibetanen zich in stand hielden : dat alles, dat zag hij zelfs niet. Want volgens hem was een « goede Tibetaan » een Tibetaan die bidt. Met de vinger wees hij elke ruïne aan die we onderweg tegenkwamen, zelfs die van een gewone boerenwoning, steeds uitroepend : « Alweer het werk van de Chinezen ! » Indertijd had ik niet genoeg informatie of kennis om hem van antwoord te dienen en zijn relaas te nuanceren. Dat wond me danig op en ik heb mezelf bezworen - op 5.000 meter hoogte ! - dat ik deze lacunes over het heikele « Tibet probleem » zou vullen.

une prairie au Tibet du nord een prairie in noord Tibet, (foto jpd, 2005)

Dat is waarom ik later meermaals teruggekeerd ben naar Tibet, alsook naar de aangrenzende provincies waar ook vele Tibetanen wonen. Ik heb een aanzienlijke collectie werken over Tibet aangekocht en bestudeerd : historische, politieke en sociologische studies waarvan de meningen steeds verscheidener geworden zijn sinds de jaren negentig. Ter plaatse heb ik, zoals iedereen, de kloosters bezocht en gesproken met lamas van verschillende scholen van het tibetaanse boeddhisme. Terzelfdertijd heb ik me er vooral ook aan gehouden de boeren en veehoeders, die veruit de meerderheid van de bevolking uitmaken, beter te leren kennen. Op deze wijzen heb ik de kans gekregen om vele landelijke families te bevragen.


Suivre la vie du site RSS 2.0 | Plan du site | Espace privé | SPIP | squelette